شیشه دل را شکستن احتیاجش سنگ نیست

این شقایق با نگاهی سرد پرپر می شود

یادمان باشد اگر شاخه گلی را چیدیم

وقت پرپر شدنش سوز و نوایی نکنیم

پر پروانه شکستن هنر انسان نیست

گر شکستیم ز غفلت من و مایی نکنیم

یادمان باشد سرسجاده عشق

جز برای دل محبوب دعایی نکنیم

یادمان باشد اگر خاطرمان تنها ماند

طلب عشق ز هر بی سرو پایی نکنیم

بس که دیوار دلم کوتاه است

هر که از کوچه تنهایی ما می گذرد

سرکی میکشد و می گذرد

هم خاک شود روزی

این نام من از دنیا

هم پاک شود روزی

 هر کس که مرا خواهد

این خط مرا خواند

شاید که کند یادم

غمناک شود روزی

دریا طوفانی میشود

آرام میگیرد

اما هرگز نمی میرد

تقدیم به آنانکه اهل یافتنند نه اهل بافتن

آدمک آخر دنیاست بخند

آدمک مرگ همین جاست بخند

دستخطی که تو را عاشق کرد

شوخی کاغذی ماست بخند

آدمک خر نشوی گریه کنی

کل دنیا سراب است بخند

آن خدایی که بزرگش خواندی

به خدا مثل تو تنهاست بخند.

به رهایی سوگند ...!!!

واژه ایی در قفس است !

به رهایی سوگند ...!!!

قلب من در دستت ... یاد تو در قلبم ...!

اوج پرواز راها یی است ولی ... باورش در من نیست

که در این فاصله ها ...

یاد مهتاب به اندازه ی شبها

غم به اندازه ی شادی باشد

به رهایی سوگند ...!!!

من کلامم پی تو می گردد

پی جا پای تو در کلبه ی تاریک دلم

من به آغاز زمین نزدیکم .... و به پایانی دور ...

تشنه ی زمزمه ام.....

.... لحظه ها می گذرد ....

آنچه بگذشت نمی آید باز !

به رهایی سوگند ...!!!

که اگر می خندم  خنده ام بی ثمر است !!!

و اگر می گریم  گریه ام بیهوده است !!!

و فقط می گویم :

به   رهایی    سوگند   :

الهی

من در کلبه ی فقیرانه خود چیزی را دارم

که تو در عرش کبریایی خود نداری

من چون تویی دارم وتو چون خود نداری

اکنون که چنین است صبر کن

و منتظر پرورذگارت باش

ومانند صاحب ماهی "یونس" مباش

که در تقاضای مجازات قومش عجله کرد.

وگرفتار مجازات ترک اولی شد

در آن زمان که با نهایت اندوه خدا را خواند. 

بگذار ماه تمام چشمهایت را تسخیر کند

 تو شایسته ی این نگاهی

من در این تاریکی

فکر یک بره روشن هستم

که بیاید علف خستگی ام را بچرد

من در این تاریکی امتداد تر بازوهایم را

زیر بارانی می بینم...

من در این تاریکی

در گشودم به چمن های قدیم

به طلایی هایی، که به دیوار اساطیر تماشا کردیم

من در این تاریکی ریشه ها را دیدم

و برای بته نورس مرگ ،آب را معنی کردم.

ما معتقدیم که عشق سر خواهد زد

بر پشت ستم کسی تبر خواهد زد

چشمان خدا ز عشق تر می گردد 

مهدی به میان شیعه بر می گردد

ما پریشان نظران خود گره کار خودیم

نمیدانم پس از مرگم چه خواهد شد؛

نمی خواهم بدانم کوزه گر از خاک اندامم چه خواهد ساخت؛

ولی آنقدر مشتاقم که از خاک گلویم سوتکی سازد؛

 گلویم سوتکی باشد بدست طفلکی گستاخ و بازی گوش؛

و او یکریز و پی در پی دم گرم خویش را در گلویم سخت بفشارد؛

وخواب خفتگان خفته را آشفته تر سازد؛

بدین سان بشکند دائم ؛

سکوت مرگبارم را

نردبان عشق حق راصد هزاران پله است